वर सुखाचा चेहरा

आत दु:खे वर सुखाचा चेहरा
माय म्हणजे कातळामधला झरा

प्रीत म्हणजे रातराणीची जखम
प्रीत म्हणजे जीवघेणा मोगरा

जन्म झाला शुभ्र चिंधीसारखा
रंग लावा अन् कुणीही वापरा

सावरू मी लागलो आता कुठे
आठवण काढा तिची अन् पोखरा

हे कधी कळलेच नाही ..जिंदगे !
तू खरी की..मी खरा की..तो खरा

गेल्यावर.....
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

काल...'जाते' म्हणून गेल्यावर
ती मला ठोकरून गेल्यावर

शर्थ केली समोर हसण्याची
फार रडलो निघून गेल्यावर

चेहरा दाखवू तुला कुठला ?
आसवांनी भिजून गेल्यावर

मिट्ट अंधार नाचतो भवती
एक कंदिल विझून गेल्यावर

बघ स्वत:हून सोडते जागा
पानसुद्धा पिकून गेल्यावर

काय बाकी उरेल सांगा ना
श्वास देहामधून गेल्यावर

🌹 *कुडीचे ऐनवेळी चांदणे होते* 🌹
              - महेश मोरे (स्वच्छंदी)


तुझ्या दारात जेव्हा थांबणे होते
बिचारे मन पुन्हा वेडेपिसे होते

तुझ्या डोळ्यांत केवळ पाहतो मी अन्
जगाला वाटते की बोलणे होते

बदलली वाट नाही आजसुद्धा मी
दिशेवर प्रेम माझे आंधळे होते

कुठे हे राहते ताब्यात माझ्या मन ?
तुझ्यापासून जेव्हा वेगळे होते

तुझ्या हातात माझा हात असला की
कळत नाही किती हे चालणे होते

हृदय माझे तसे माझेच आहे पण
तुझ्या नजरेस पडले की तुझे होते

उभे आयुष्य विणले काल दोघांनी
कसे मग आज हे माझे-तुझे होते ?

फुले फुलतात तुझिया फक्त स्पर्शाने
कुडीचे ऐनवेळी चांदणे होते

🌹 *हरएक श्वासात भिनतेस तू........* 🌹

    ©® -  महेश मोरे (स्वच्छंदी),सातारा
              8554085101

ठरवून देतो शहारा शरीरास त्या गूढ स्पर्शात असतेस तू
भरतेस अस्सल सुखांनीच आयुष्य अन् धुंद बरसात करतेस तू

हळुवार स्पर्शून जाते किनाऱ्यास ती लाट पाण्यातली तू सखे
पाण्यास असते तुझी काळजी आणि अपुल्याच खेळात रमतेस तू

तो चंद्र फिरतो जसा भोवताली नि धरणी जशी त्यास दुर्लक्षिते
मी घालतो नित्य घिरट्या तशा आणि अपुल्याच नादात फिरतेस तू

भिनतो फुलारून प्राजक्त देहात तेव्हा तुझी याद येते मला
अन् श्वास होतो गुलाबी गुलाबून ज्या रंग-गंधात खुलतेस तू

अत्तर जसे गंध देते स्वभावास, भिनते जसे रोमरोमामधे
अगदी तशी हाय ! हरएक स्वप्नात,  हरएक श्वासात भिनतेस तू

🌹 *म्हणून ये बघायला* 🌹
                - महेश मोरे (स्वच्छंदी)


नको उशीर व्हायला म्हणून ये बघायला
नकोच साथ आपली अशीतशी सुटायला

ऋतू जसा सरायचा तसा निघून चाललो
उशीर लागतोच ना मनातुनी निघायला

नकोस देउ दु:ख वा नको नवीन वेदना
तुझी जुनीच आठवण पुरेल मज छळायला

उसंत बस् पुरेलशी कळीस दे फुलायला
कितीक वेळ लागतो सुवास दरवळायला ?

जसे सुचायचे सखे अधीर काव्य तुजवरी
हवा तसाच शेर बस् तुझ्यावरी सुचायला

इलाज नाही
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)


आयुष्याला सलतो आहे..इलाज नाही
विरह तुझा मज डसतो आहे..इलाज नाही

जरी दिली तू टाळी नाही मला एकही
तुझी वाहवा करतो आहे..इलाज नाही

रस्ता बदलुन तू वळणावर वळल्यापासुन
नको तिथे मी वळतो आहे..इलाज नाही

तुला भेटले नाही घरटे हक्काचे अन्
मीही वणवण फिरतो आहे..इलाज नाही

चार विषारी दात काढले तेव्हापासुन
जो-तो येतो, छळतो आहे..इलाज नाही

इतकी वर्षे झाली पहिला गुलाब देउन
हात अता थरथरतो आहे..इलाज नाही

वाटाघाटी कितीक केल्या आयुष्या मी
अजूनसुद्धा करतो आहे..इलाज नाही

🌹 *भिजून जावे म्हणतो* 🌹
                   *- स्वच्छंदी*

पापणीतल्या थेंबांमध्ये भिजून जावे म्हणतो
मी जाताना तुझी आसवे पुसून जावेे म्हणतो

काठावरती येण्याचीही नको व्हायला इच्छा
प्रेमामध्ये तुझ्या एवढे बुडून जावे म्हणतो

पडदाबिडदा अन् टाळ्यांची वाट कशाला पाहू ?
मी शेवटच्या घंटेआधी निघून जावे म्हणतो

नको एवढ्या निर्दयतेने डाव मोडला माझा
आयुष्या मी तुलाच आता पिसून जावे म्हणतो

उच्चप्रतीचे अत्तर होणे असेल ज्याच्या नशिबी
त्याने पुरत्या आनंदाने सुकून जावे म्हणतो

मरायचे तर नक्की आहे वेळ तशी आल्यावर
कसे जगावे हे त्याआधी शिकून जावे म्हणतो

वादामध्ये जेव्हातेव्हा तुझेच खोटे पचते
मी माझेही सत्य जरासे पचून जावे म्हणतो

बोलत नाही
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)


माझ्याबद्दल कधी कुणाला सांगत नाही
वळून बघते, हसतेही पण...बोलत नाही

एक चांदणी लुकलुक करते..अन् मावळते
त्याच अदेवर चंद्र रात्रभर झोपत नाही

खरे सांगतो..बाई म्हणजे असा डोह की
जन्म संपतो..थांग कुणाला लागत नाही

तिला पाहिजे तसा तसा मी बदलत गेलो
अन् ती म्हणते मनासारखा वाटत नाही

मी दिसलो की उगाच कुजबुज कुजबुज करते
वेळ बदलते..स्वभाव काही बदलत नाही

जशी यायची.. तशीच येते पाणवठ्यावर
मी ही असतो पाय तिचा पण घसरत नाही

मुखपृष्ठाला बघून जो तो मते ठरवितो
अख्खे पुस्तक कुणीच हल्ली वाचत नाही

8+8+4

🌹 *सांगा ना..मी कोठे माझा होतो ?* 🌹
             - महेश मोरे (स्वच्छंदी)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

तिच्या गुलाबी मिठीत जेव्हा होतो
सांगा ना....मी कोठे माझा होतो ?

तुलना अमुची कशी व्हायची होती
ती मंदिर..... मी पडका वाडा होतो

ती दिसली की बाकी काही नाही
आठवणींनी डोळा ओला होतो

खेळायाचे तर सगळ्यांना असते
वजीर कोणी..कोणी प्यादा होतो

निर्णयांमधे गफलत आधी होते
आयुष्याचा नंतर पचका होतो

आकार तुला कसा द्यायचा होता
मी रबराचा तुटका साचा होतो

देवळातला देव झोपतो तेव्हा
माणसातला माणुस जागा होतो

हिरवा, पिवळा, निळा, तांबडा, काळा
मी नक्की कुठल्या रंगाचा होतो ?

फुलासारखा वागत आहे हल्ली
कोणेकाळी मीही काटा होतो


 *अधिकचे शेर.....*

ती लग्नाच्या आधी वेडी होते
अन् तो लग्नानंतर वेडा होतो

गुरूमुळे बस् जादा काही नाही
आयुष्याचा रस्ता सोपा होतो

🌹 थांबेल भळभळ कधीतरी 🌹
                  - महेश मोरे (स्वच्छंदी)


जखमा जुन्या भरतील अन् थांबेल भळभळ कधीतरी
बस् याचसाठी सोसतो.. संपेल ही कळ कधीतरी

थांबेल श्वासांची तलफ अन् एक वळवळ कधीतरी
त्याच्या जरा आधी गडे! तू ये मला छळ कधीतरी

छातीत खंजिर खोच तू अन् सांग बस् एवढे मला
पाठीवरी उठलेत ते मुजतील का वळ कधीतरी ?

तू दे कळीला जेवढी आहे हवी ती उसंत बस्
उमलेल फुल काट्यात अन् पसरेल दरवळ कधीतरी

इतक्याचसाठी लावले दारास अडसर खरेखुरे
ठरवून माझ्याही घरी येईल वादळ कधीतरी

दुनिया जशी हसली मला गेलीस तूही हसून पण
लागेल विरहाची तुझ्या हृदयासही झळ कधीतरी

डोहाप्रमाणे हा उभा आहे तुझ्या मी घरापुढे
बस् एकदा उतरून ये..भर एक ओंजळ कधीतरी

🌹 हुमान..कोडे आहे का ? 🌹
                 ©- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

सामान्याला सहजासहजी सुटण्याजोगे आहे का ?
जीवन म्हणजे चकवा, गुंता, हुमान..कोडे आहे का ?

ऐन तिशीतच देह येथला किती लागला वाकाया
जगण्यावर इच्छांचे सांगा इतके ओझे आहे का ?

नजर पेरण्याच्या आधी बस् हवे मला हे बघायला
तिच्या पापण्यांइतके ती'चे मनही ओले आहे का ?

फक्त एकदा फसले होते तिला दिलेल्या शब्दाने
पुन्हापुन्हा हे फसायला मन साधेभोळे आहे का ?

दोन चुंबने दिली मला अन् विचारते की, "भरले का ?"
भरायला सांगा माझे मन म्हणजे पोते आहे का ?

जिथे तिथे ह्या सुखावरी त्या दबाव दिसतो दु:खाचा
वयामधेही दु:ख सुखाहुन थोडे मोठे आहे का ?

🌹 *चार जखमा काळजावर गोंदल्या* 🌹
          *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

चार......ओठांवर खुबीने पेरल्या
चार जखमा काळजावर गोंदल्या

बोलले नाही कुणी दोघांतले
पापण्या.. पण आसवांनी बोलल्या

वेळ आली एवढी काट्यावरी
पाकळ्यासुद्धा छळाया लागल्या

मी तुझ्या चौकात जेव्हा थांबलो
चालणाऱ्या चार वाटा थांबल्या

वादळाला त्रास होतो ना ? म्हणुन
मीच उघड्या दोन खिडक्या ठेवल्या

बाप लेकींना जसा सांभाळतो
मी तशा सल-वेदना सांभाळल्या

शेवटी आला तुझा आवाज अन्
मिट्ट काळोखात पणत्या पेटल्या

           आहे तो माझा नाही
                     - महेश मोरे (स्वच्छंदी)


घुटमळतो देहामध्ये तो श्वास स्वत:चा नाही
होता तो माझा नव्हता, आहे तो माझा नाही

पडद्यावर दिसते आहे ती खरी जिंदगी नाही
जो समोर दिसतो आहे तो खरा चेहरा नाही

तू विचार करायचा ना मज चुंबायाच्या आधी
सोडेन हातची संधी इतका मी साधा नाही

तू टप्प्यामध्ये माझ्या आल्यावर मरणारच ना ?
मी वजीर होतो वेड्या कुठलासा प्यादा नाही

शब्दांनी देऊ शकतो मी मनासारखे उत्तर
पण प्रश्न तिच्या मौनाचा तितकासा सोपा नाही

तू नकोस मारू हाका टाकू नजरेने जाळे
फसण्याचा आता सखये माझाच इरादा नाही

देहाच्या फांदीवरचे स्वच्छंद पाखरू आहे
हा आत्मा कैदी नाही, हा देह पिंजरा नाही

🌹 *याहुनी माझी अवस्था वेगळी नाही* 🌹
            *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


ऊन छळते अन् कुठेही सावली नाही
याहुनी माझी अवस्था वेगळी नाही

दु:ख ज्याला भेटले..दु:खात तो आहे
सुख मिळाले ज्यास तो..तो ही सुखी नाही

टाकला गळ की गळ्याला लागण्यासाठी
पोरगी म्हणजे नदीची मासळी नाही

प्रेम असते आंधळे हे मान्य आहे पण
जन्म म्हणजे आंधळी कोशिंबिरी नाही

एक हा बस् प्रश्न पडतो रोज ताटाला
पोट आहे, भूक आहे... भाकरी नाही

फक्त दु:खांनीच सजले बंगले इथले
एकही उरली सुखांची झोपडी नाही

एवढ्यातच तू नको रे थांबवू लढणे
एवढ्यातच ही लढाई संपली नाही

जाळले तर जाळ पण..टाळू नको
लाकडाहुन राख होणे चांगले

# *- स्वच्छंदी*

🌹 *अजून मिळते का ?* 🌹
             *- महेश मोरे ( स्वच्छंदी)*

वेदना भरभरून मिळते का ? 
सोसल्याने अजून मिळते का ?

शोधण्यातच गड्या दिवस जातो
दु:ख केवळ बसून मिळते का ?

सूर जुळल्यामुळेच तर मिळते
प्रेम 'मिळते म्हणून' मिळते का ?

वेळ मिळताच घ्यायचे असते
एक चुंबन शिकून मिळते का ?

वर्तनाचा सुवास दरवळतो
नाव केवळ झिजून मिळते का ?

प्रेमभंगात फाटले आहे
हृदय कोठे शिवून मिळते का ?

काळजावर लिहून जे मिळते
कागदावर लिहून मिळते का ?

दिल्या शब्दास होतो जागलो                 
       - महेश मोरे (स्वच्छंदी)

गळा कटला तरी ना बोललो
दिल्या शब्दास मी ही जागलो

जलम काटा म्हणुन सरला तरी
कधी कोणास नव्हतो टोचलो

हवा झालो नि झालो श्वास पण
तुझ्या हृदयात नाही पोचलो

परत येणार तर नव्हतीस तू
गडे मी वाट पाहत थांबलो

तुझ्या गझलेत झालो काफिया
अलामत घेत रमलो, गुंतलो

तू गेल्यावर तुला आठवत नको एवढा रडलो होतो
आज मला ते आठवले अन् किती हसावे कळले नाही

# *- स्वच्छंदी*

🌹 *सांगू शकलो नाही* 🌹
                    - महेश मोरे (स्वच्छंदी)

ऐनघडीला मनातला सल बोलू शकलो नाही
सांगायाचे बरेच होते.....सांगू शकलो नाही

गोड बोललो आणि सुखाच्या लाख वल्गना केल्या
पण मी डोळ्यांमधले पाणी लपवू शकलो नाही

श्वास पेरुनी जो निष्ठेने जगवत गेला दुनिया
पण अाम्ही त्या शेतकऱ्याला जगवू शकलो नाही

किती उंच अन् किती खुजा मी तुला कसा रे सांगू ?
अजून मी तर मलाच पुरता पाहू शकलो नाही

लाख चेहरे लाख मुखवटे बदलत गेलो मी पण
तव डोळ्यांचा एक आरसा बदलू शकलो नाही

कसा दिसाया मी होतो ते मला आठवत नाही
पण आठवतो तुझा चेहरा...विसरू शकलो नाही

दुपार झाली तरी मला हा प्रश्नच छळतो आहे
तुझ्यासारखी सकाळ मी का पाहू शकलो नाही ?

उत्सुकतेने वाचत गेलो तुझ्या कुडीचे पुस्तक
काय नेमके सुंदर होते ठरवू शकलो नाही

ती स्पर्शाने सगळ्या शंका सांगू शकली नाही
मी ओठांनी सगळ्या शंका मिटवू शकलो नाही

🌹 *पापण्यांमध्ये समूद्र साचत जातो* 🌹
                   *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


क्षण एखादा असा आठवत जातो
पापण्यांमध्ये समूद्र साचत जातो

कराल जितकी नात्यांसोबत सलगी
तितका त्यांचा गुंता वाढत जातो

सरळ चालतो रस्तासुद्धा इथला
मी जेव्हा रस्त्याने चालत जातो

खोटा बस् आगीने काळा पडतो
अस्सल असतो तोच लकाकत जातो

येताना तर सगळे रडले होते
मर्द खरा दुनियेला हसवत जातो

शेर नि गझला निमित्त असते केवळ
गझलकार तर दु:खे वेचत जातो

धग जगण्याची ज्याच्यामध्ये असते
तो लाथेने दु:खे उडवत जातो

खरी गुलाबी प्राजक्ताची भाषा
आपण वेडे गुलाब शोधत जातो

जितका ज्यादा भाव द्याल पोरींना
तितका त्यांचा नखरा वाढत जातो

🌹 *ठरलेली* 🌹
            *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

सुख-दु:खांची टक्केवारी ठरलेली
आयुष्याची दुकानदारी ठरलेली

मित्र नि शत्रू, अपुले-परके ठरलेले
ज्याची त्याची हिस्सेदारी ठरलेली

खरे पुरावे किती जरी सादर केले
निकालामधे तिची हुशारी ठरलेली

व्यापांमध्ये आठवडा तर जातो पण
तिची आठवण दर रविवारी ठरलेली

जन्म मुलीला देऊ शकलो नाही तर
आयुष्यावर एक उधारी ठरलेली

शिकलो नाही तर जन्माचे वाटोळे
अन् शिकल्यावर ही बेकारी ठरलेली

शक्ती-बुद्धी दोघी बहिणी नशिबाच्या
एक भिकारी एक जुगारी ठरलेली

🌹 *लागला मृदुगंध जेव्हा दरवळू* 🌹
                           *- स्वच्छंदी*


लागला मज अर्थ जगण्याचा कळू
लागला मृदुगंध जेव्हा दरवळू


ये पुन्हा भेटू नव्याने एकदा
ये पुन्हा मिसळून जाऊ..विरघळू

सांग तू आता तरी इच्छा तुझी
या जगासाठीच कुठवर मी ढळू ?

बोललो मी बस् तुझ्याबद्दल जरा
लागल्या जखमा जुन्या मग भळभळू

आठवण आली तिची की लागतो
एक अश्रू कारणाविन ओघळू

रात्र ही ठरवून हाका मारते
सूर्य हा ठरवून म्हणतो मावळू

लागला जर का सुगावा 'त्या' तिचा
लागतो हा श्वास मागे घुटमळू

💓 *अन् पावसाची एक सर* 💓
                *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


आठवांचे वाळवण अन् पावसाची एक सर
तो जुना एकेक क्षण अन् पावसाची एक सर


काळ सरला केवढा पण आजही छळते मला
'ती'....तिची 'ती' आठवण अन् पावसाची एक सर

मी खुबीने लपविली होती जखम हृदयामध्ये
वर गुलाबी आवरण अन् पावसाची एक सर

ते तिच्या-माझ्यातले संदर्भ होते वेगळे
वेगळे वातावरण अन् पावसाची एक सर

दोन गोष्टी कालच्याइतक्याच ओल्या आजही
काळजाच्या आत व्रण अन् पावसाची एक सर

*तुझा रंग कोणता ?*
          *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


अशाच एका रंगपंचमीच्या सायंकाळी...
दिवसभर एकमेकांवर
उधळलेले रंग..
तळहातावर घेऊन
मिरवित बसलो होतो
तू आणि मी...
रंगविहीन पाण्यासह खळाळणाऱ्या निळ्याशार नदीच्या काठावर..
मी तुला सहज विचारलं
तुझा रंग कोणता ?

माझ्या अभिजात रंगावर बोट ठेवून तू अगदी सहज म्हणाली होतीस..हा माझा.

तेव्हापासून आजपर्यंत
आयुष्याचे इतके क्षण, इतके दिवस, इतक्या रात्री अन् इतकी वर्षे गेली...
बघ नं कित्ती सहज बदलत गेलं आयुष्य...
आणि आयुष्याचे इंद्रधनुष्य...

कित्येक रंगानी नाकारलं आपल्याला
आणि आपण कित्येक रंगांना...
पण वाट्याला आलेल्या प्रत्येक रंगात माझ्यासोबत मिसळत गेलीस ..
आणि ठाम राहिलीस तू माझ्या आयुष्यात...
माती झाडासोबत राहते ना...?
अगदी तश्शी.

आज तब्बल चाळीसेक वर्षांनंतर तोच दिवस आलाय बहुधा
आणि तशाच एका वळणावर मी उभा आहे
तुझ्या नि माझ्या आयुष्यातला एकेक रंग तळहातावर घेऊन
तुझ्यासमोर..
अगदी तस्साच....

सांगशील का आता तरी

तुझा रंग कोणता ?

🌹 *भरभर वाढत जाते* 🌹
                     *- स्वच्छंदी*


देहामधली, रक्तामधली थरथर वाढत जाते
तिला पाहिले की श्वासांची घरघर वाढत जाते


या ओठांनी त्या ओठांना थोडी द्यावी...घ्यावी
नाहीतर मग रक्तामधली साखर वाढत जाते

असा अबोला धरल्याने दुनियेचे बिघडत नाही
बस् दोघांच्यामधले थोडे अंतर वाढत जाते

नजर गुलाबी मुसमुसलेली असेल जर दोघांची
वयाबरोबर प्रेमामधले अत्तर वाढत जाते

वेल जशी त्या म्हाताऱ्या खोडावर वाढत जाते
लेक लाडकी बापाच्या खांद्यावर वाढत जाते

दिवा विझवल्यानंतर छळतो प्रश्न तिच्या स्पर्शाचा
वाढत जाते रात्र तसे मग उत्तर वाढत जाते

जमेल तेव्हा मिठीत घ्या..द्या ओलावा प्रेमाला
प्रेम बघा मग कसे भराभर भरभर वाढत जाते

🌹 *हरएक श्वासात भिनतेस तू* 🌹
                           *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


ठरवून देतो शहारा शरीरास त्या गूढ स्पर्शात असतेस तू
भरतेस अस्सल सुखांनीच आयुष्य अन् धुंद बरसात करतेस तू


हळुवार स्पर्शून जाते किनाऱ्यास ती लाट पाण्यातली तू सखे
पाण्यास असते तुझी काळजी आणि अपुल्याच खेळात रमतेस तू

तो चंद्र फिरतो जसा भोवताली नि धरणी जशी त्यास दुर्लक्षिते
मी घालतो नित्य घिरट्या तशा आणि अपुल्याच नादात फिरतेस तू

भिनतो फुलारून प्राजक्त देहात तेव्हा तुझी याद येते मला
अन् श्वास होतो गुलाबी गुलाबून ज्या रंग-गंधात खुलतेस तू

अत्तर जसे गंध देते स्वभावास भिनते जसे रोमरोमामध्ये
अगदी तशी हाय ! हरएक स्वप्नात, हरएक श्वासात भिनतेस तू

🌹 *जर - तर नको* 🌹
             *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

हा जर नको, हा तर नको, जर-तर नको
प्रतिसाद दे पण लग्न झाल्यावर नको

हा कोणता माझा नि कुठला तो तुझा
हा वाद श्वासांच्यामधे नंतर नको

ओठामुळे ओठातली...वाढेल पण
वाढायला रक्तातली साखर नको

इतक्याचसाठी राहिल्या भिंती उभ्या
घर बांधणारा व्हायला बेघर नको

अंतर जरा ठेवून मजशी बोल तू
लागायला माझे तुला अत्तर नको

बस् एक दे पण कृष्णकान्हासारखा
मोजायला नुसती मुले शंभर नको

'ती' जोवरी येणार नाही भेटण्या
संपायला श्वासांतली घरघर नको

स्पर्शातले शोधून काढू दे मला
ओठातुनी देऊस तू उत्तर नको

जर यायचे तर एकदा सत्यात ये
जागायला नुसतेच स्वप्नावर नको

बस् याचसाठी बोललो खोटे गड्या
की व्हायला आरोप सत्यावर नको

शोधायचा आहेच तळ हृदयातला
मग आत ये ! थांबूस काठावर नको

बिनधास्त माझे नाव दे दु:खास तू
याच्यापरी माझा करू वापर नको

इतक्याचसाठी मी जवळ आलो तुझ्या
वाढायला अपुल्यातले अंतर नको

तू दूर हो आताच कोल्ह्यांपासुनी
वाघा ! तुझे जर व्हायला मांजर नको

जर देवपण आहे तुला मिळवायचे
ठेवूस मग तू भिस्त देवावर नको

सोसू खुबीने त्यातल्या सल वेदना
सोडायला पण दु:ख वाऱ्यावर नको

जोवर तुझ्या हातात आहे धर मला
सांगूस नंतर हक्क माझ्यावर नको

गेला मला देऊन धोका मोगरा
आता तुझा जास्वंद - गुलमोहर नको

तू हात तर आहेस हाती घेतला
सोडू मला भलत्याच वळणावर नको

तू प्रश्न दे जितके हवे तितके मला
देऊस पण कोड्यातले उत्तर नको

तेव्हा तिला डबक्यापरी वाटायचो
आता तिला माझ्यातला सागर नको

जमणार नसले तर मला सोडून जा
आत्म्या!  तुझा उपकार देहावर नको

प्रेमामधे इतका बुडावा जीव की
राहायला हा श्वास थाऱ्यावर नको

मृत्यू हवा मज व्हायला सूर्यापुढे
पण जन्म अंधारातला क्षणभर नको

ह्या माणसांमधला मला माणूस दे
मंदिर नको अन् त्यातला पत्थर नको

❤ *गझल...माय मराठी* ❤
                 *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


दुसऱ्याच्या आईला आई मानत जातो आपण
मग का रे 'अपुल्या' आईला विसरत जातो आपण ?

हसवत-रडवत-घडवत जाते भाषा आयुष्याला
ती सापडते जिथे मराठी शोधत जातो आपण

माय मराठी जन्मानंतर आई होते अपुली
तिच्या दुधावर पिढ्या आपल्या जगवत जातो आपण

मातीमध्ये तिच्या रांगतो म्हणून ध्यानी ठेवा
ठसा जगाच्या पाठीवरती उठवत जातो आपण

कधीकधी तर तिची अस्मिता इतकी प्यारी ठरते
अटकेच्याही पल्याड घोडी फेकत जातो आपण

*अधिकचे वेगळे शेर.......*

नजरेमधली,ओठांमधली अतर्क्य असते भाषा
प्रेमामध्ये पडल्यानंतर समजत जातो आपण

मराठीत दुसऱ्यांची पोरे ..अपुली इंग्लिसमध्ये
काळ बदलला म्हणतो अन् मग बदलत जातो आपण

🔥 *द्या हमी* 🔥
           *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


शक्य झाले तर नभाची द्या हमी
वावराला पावसाची द्या हमी

कर्जमाफीची गरज नाही मला
फक्त ठरलेल्या दराची द्या हमी

द्यायची असलीच तर कर्जामुळे
फास घेणाऱ्या जिवाची द्या हमी

स्थापण्या सरकार देता ना ?..तशी
तूर मुग अन् कापसाची द्या हमी

ईश्वराबद्दल मला सांगू नका
माणसाला माणसाची द्या हमी

याचा झालो, त्याचा झालो, माझा झालो
                        - स्वच्छंदी

याचा झालो, त्याचा झालो, माझा झालो
आधारच मग मी माझ्या जगण्याचा झालो

जन्म जरी मी आईच्या पोटीच घेतला
देशासाठी लढलो अन् देशाचा झालो

झेंडा होण्याआधी साधे कापड होतो
रंग लागला ज्याचा त्या धर्माचा झालो

टीपकागदा सारखी तऱ्हा माझी झाली
दु:खांनी सुकलो अश्रूंनी ओला झालो

समुद्र होणे माझ्यासाठी सोपे नव्हते
झरा जाहलो, खळाळणारा ओढा झालो

कातरवेळी मिठीत आली माझ्या ती अन्
क्षणात एका गुलाम आयुष्याचा झालो

मला सुगंधी चंदन होणे जमले नाही
फळे लगडली..बुंधा ज्या झाडाचा झालो

वृत्त... *गंधप्रिया*
           

लगावली  : गालगागा गालगागा गाललगा

🌹 *काय करू ?* 🌹
                 *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

'त्या' गुलाबाच्या मिठ्यांचे काय करू ?
'त्या' मिठीमधल्या क्षणांचे काय करू ?

हुंदका आहे विचारत रोज मला
जीवघेण्या आठवांचे काय करू ?

आत लपवू की रचू त्यातून गझल
तू दिलेल्या वेदनांचे काय करू ?

हात हाती घेत असता काल मला
लागलेल्या अत्तरांचे काय करू ?

जी फुले फुलली..उधळली, मान्य जरी
सांग फुलणाऱ्या कळ्यांचे काय करू ?

आपले नव्हतेच केले दूर तयां
आपले आहेत त्यांचे काय करू ?

चेहऱ्यावरचे लपवले सर्व चरे
काळजावरच्या व्रणांचे काय करू ?

आवडू जर लागले तुज हारतुरे
मी जमवलेल्या फुलांचे काय करू ?

पापण्या मिटतीलसुद्धा ऐन क्षणी
पापणीभर आसवांचे काय करू ?

मुखवटा तर घेतला बदलून प्रिये
आतमधल्या भावनांचे काय करू

तू भले झाकून घेशिल देह तुझा
माणसांतिल रावणांचे काय करू ?

🌹 आठवणींची चंगळ झाली 🌹
                - महेश मोरे ( स्वच्छंदी)


कधी नव्हे ती आठवणींची चंगळ झाली
व्यथा मनातच उंच वाढली...बाभळ झाली

विसरुन गेलो होतो सगळ्या जुनाट जखमा
तिची आठवण आली अन् मग भळभळ झाली

जगाबरोबर लढून गेलो सहजासहजी
स्वत:बरोबर लढताना तारांबळ झाली

कातरवेळी तिची आठवण उरात शिरली
एक झुळुक मग बघताबघता वादळ झाली

फक्त नदीने वळतावळता नजर वळवली
आणि झऱ्याची खळखळ खळखळ खळखळ झाली

🌹 *कळला नाही काटा* 🌹
               *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

हृदयामध्ये कधी कुणाच्या घुसला नाही काटा
फुले टोचली जितकी 'तितका' सलला नाही काटा

फुलास टोचत होता काटा..हे दुनियेला कळले
'वाचवणारा' फुलास कोणा कळला नाही काटा

स्वत: होवुनी कधी कुणाशी मस्ती नाही केली
फक्त टोचला त्याला...ज्याला दिसला नाही काटा

फुले मिळाली, फळे मिळाली झाडाला नशिबाने
पण झाडाच्या नशिबामधला चुकला नाही काटा

काट्यासोबत फुले राहिली..टोचाया शिकली पण
फुलांबरोबर राहूनसुद्धा फुलला नाही काटा

प्रेम एकदा त्याने केले फुलावरी 'इतके' की
फुलास सलण्याइतकासुद्धा उरला नाही काटा

वेळप्रसंगी कुजून गेला, जळूनसुद्धा गेला
पण कोणाच्या पुढे कधीही झुकला नाही काटा

🌹 *कुठल्या स्तरात आहे ?* 🌹
                       *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


नजरेमध्ये तिच्या की माझ्या मनात आहे ?
विरहामधील वादळ कुठल्या स्तरात आहे ?


गीता कुराण वाचा वा बायबल तपासा
सद्धर्म माणसाचा सांगा कशात आहे ?

राहील तोवरी 'ती' हृदयात ठाण मांडत
जोवर तुझ्या नि माझ्या तोंडात जात आहे

ठरवून ईश्वराने केली असेल रचना
हा देह मोकळा अन् मन पिंजऱ्यात आहे

लाथाडली सुखे अन् दु:खांस वाह म्हटला
तो सावलीत होता.....आता उन्हात आहे

🌹 *मिसळून चाललो* 🌹
                      *- स्वच्छंदी*

मातीत देह अख्खा मिसळून चाललो
ठरवून मीच माझ्या जवळून चाललो

हा श्वास शेवटाचा घेऊन सोडला
देहातुनी तसा मी उसळून चाललो

कमवून ठेवले ते येथेच राहिले
अन् जे उरात उरले...उधळून चाललो

मैफिल जगाबरोबर केव्हाच संपली
होता तसाच प्याला विसळून चाललो

आली सकाळ माझ्या नशिबात नेमकी
अन् मी दवाप्रमाणे निथळून चाललो

🌹 *दखल जगाने घ्यावी म्हणुनी* 🌹
                   *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

कधी न केला भांडणतंटा कधी भडकलो नाही
दखल जगाने घ्यावी म्हणुनी कधीच लढलो नाही

असाच नुसता लढलो असतो..कधीच हरलो असतो
सुला न केला आयुष्याशी म्हणून हरलो नाही

प्रियेप्रमाणे माझी सोबत असून सोबत माझ्या
उभ्या जगाला कळलो मी पण मलाच कळलो नाही

मनी भिनवल्या जाती अमुच्या मनूस्मृतीने इतक्या
जरी बदलली अख्खी दुनिया तरी बदललो नाही

रडू न आले ऐनघडीला म्हणून रडलो होतो
हसावयाला जमले नाही म्हणून हसलो नाही

तिच्याबरोबर होतो म्हणुनच टिकून होतो मित्रा
तिला वगळल्यावर 'मी' माझ्या उरात उरलो नाही

विराट वादळ संघर्षाचे समोर जेव्हा होते
लढून चिंध्या झालो पण मी पुढ्यात झुकलो नाही

तिच्याबरोबर चालत गेलो म्हणेल तितके अंतर
थकून गेलो इतका की मग वळूच शकलो नाही

🌹 *जसे जगाला दिसतो आपण* 🌹
                        *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

आनंदाचा खोटा अभिनय करतो आपण
तसेच नसतो..जसे जगाला दिसतो आपण

माहित असते 'त्याच्या'नंतर काही नाही
आयुष्यावर उगाच चर्चा करतो आपण

जे आहे ते वाटत बसतो जगास अवघ्या
अपुल्यासाठी कोठे शिल्लक उरतो आपण

हसणाऱ्याला हसताना हे माहित असते
किती खरे अन् खोटेखोटे हसतो आपण

'जो' आहे की नाही याची खात्री नाही
त्याच्यासाठी उगाच दंगे करतो आपण

घर म्हटले की भांडणतंटा होणारच ना ?
वाद जगाला उगाच सांगत बसतो आपण

आयुष्याची कधी स्वत:च्या चिंता नसते
तर मग चिंता खरी कुणाची करतो आपण ?

🌹 *जिंदगी तिळगूळ झाली* 🌹
                     *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*


तीळ झाली, गूळ झाली, जिंदगी तिळगूळ झाली
घेतले आकार सगळे....शेवटी वर्तूळ झाली


गोड होतो पक्व आंबा...तेवढी ती गोड झाली
चिंच झाली,बोर झाली, मग जरा जांभूळ झाली

हारली युद्धात याचे वाटले वाईट नाही
वाटले याचेच..नंतर माणसे गांडूळ झाली

सागराला भेटण्याआधी नदी ही शांत होती
गाज 'त्याची' ऐकली मग नेमकी व्याकूळ झाली

काळजाला वेदनांच्या वाळवीने स्पर्श केला
काळजामधली व्यथा मग वाढली..वारूळ झाली

❣ *माझी गझल बोलते* ❣
                      *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

हृदय हे धडकते तिच्या आठवांनी नि रक्तातुनी फक्त ती वाहते
किती यत्न केला तिला टाळण्याचा तिची याद ठरवून गंधाळते

विरह काळजाला असा टोचतो की जखम देत जाते व्यथा आतली
तिला वाटते मी तिला टाळतो अन् मला वाटते ती मला टाळते

मुखवट्यावरी भाव आणा कसाही कितीही धरा रोखुनी हुंदके
कितीही करा शर्थ लपवायची पण खरे काय ते पापणी सांगते

अशी ती सुगंधीत होवून येते जशी रातराणी जसा मोगरा
तशी वाढते रात्र कैफातली अन् तिचे स्वप्न तेथेच रेंगाळते

गुलाबी-गुलाबी, नशीले-नशीले असे बोलणे येत नाही मला
जशा बोलण्याची तिला आस असते..तिचे ओठ, माझी गझल बोलते

🌹 *ये भेटाया* 🌹
             *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

निरोप द्याया...म्हणून ये पण ये भेटाया
मला छळाया...म्हणून ये पण ये भेटाया

कळेल सगळ्या जगास 'भलतेसलते' अपुले
नको कळाया...म्हणून ये पण ये भेटाया

जमेल तितके लिहून गेलो आयुष्यावर
मरण लिहाया...म्हणून ये पण ये भेटाया

असेल बाकी तुला दिलेल्या वचनांची तर
हिशोब घ्याया...म्हणून ये पण ये भेटाया

भल्या पहाटे मिठीत दु:खे भिजली होती
तसे भिजाया...म्हणून ये पण ये भेटाया

🌹 निश्चित 🌹
            - महेश मोरे (स्वच्छंदी)

प्रेम असतो 'आंधळा आजार' हे निश्चित
वेळ आल्यावर तुला होणार हे निश्चित

मस्त सजवा अन् कितीही अत्तरे लावा
देह सरणावर गड्या जळणार हे निश्चित

मानता अस्तित्व येते ह्या मनाचे पण
सांगता येतो कुठे आकार हे निश्चित

फार हसते ती गड्यांनो आज माझ्यावर
मी न दिसलो तर उद्या रडणार हे निश्चित

माहिती नाही मिळाले काय रामाला
रावणाचा जाहला उद्धार हे निश्चित

जे तुझे नाही तुला मिळणार नाही पण
जे तुला मिळणार ते मिळणार हे निश्चित

एकदा केला जरी सत्कार माझा तू
राहतो आयुष्यभर उपकार हे निश्चित

🌹 *झिजून गेली पादत्राणे* 🌹
                *- महेश मोरे (स्वच्छंदी)*

टाचा झिजल्या, झिजून गेली पादत्राणे
तरी घेतली गड्या तुझी ना दखल जगाने

भाळी होता फक्त दिलासा आभाळाचा
पाण्यासाठी तहानलेली होती राने

सुखे कधी ना दिलीस मजला आयुष्या तू
कसा करू मी सुला तुझ्याशी आनंदाने

निर्णय कुठला चर्चासुद्धा कठीण ठरते
बैठकीत जर चुकून बसले चार शहाणे

जागा असतो तेव्हा छळते याद तिची अन्
स्वप्नामध्ये तिचेच असते येणे-जाणे

जमेल तितके चल नजरेने बोलू आपण
अडखळायला उगा कशाला उकार, काने

जाणायाचे असेल त्याने घ्यावा पंगा
झळ दु:खांची कशी कळावी अंदाजाने