गावे फसवी शहरे झाल्या नंतर झाली
                 By...महेश मोरे (स्वच्छंदी)


गावे 'फसवी', शहरे झाल्या नंतर झाली
जुनी माणसे घरे असुनही बेघर झाली

अच्छे दिन अन् विकास येईल दारामध्ये
हीच अपेक्षा निवडणुकीचे गाजर झाली

एकेकाळी छळून गेली व्यथा जी मजला
तुला पहाता तिची आठवण क्षणभर झाली

पत्थरपूजा नको म्हणुनी जन्म जाळला
तीच माणसे काळ बदलता पत्थर झाली

अन् शेतांच्या पोटांमध्ये खड्डे खोदत
एक टेकडी बघताबघता डोंगर झाली

सुरांबरोबर एक हुंदका दाटुन येता
ओठांवरची ओळ अचानक कातर झाली

अन् दु:खांनी जीव जाळला आतून माझा
तेव्हा तेव्हा माय सुखाची चादर झाली

जिच्यापुढे मी आयुष्याचा प्रश्न मांडला
सोडवताना प्रश्नाचे ती उत्तर झाली

स्पर्श प्रियेचा होता गंधित झाले पाणी
आणि मिठाची बघताबघता साखर झाली

भूतकाळ मी गुंफत होतो शब्दांमध्ये
पोत निसटता एक आठवण घरभर झाली

वळता वळता तिने टाकली नजर अशी की
काळजात या नुसती थरथर थरथर झाली

गंध आतला अमर व्हावयासाठी केवळ
एक पाकळी फुलाबरोबर अत्तर झाली

विरहामधल्या नाजूक जखमा भरता भरता
मधुमिलनाची एक जखम ओठावर झाली
                 

असातसाही जळणारच.....
            - स्वच्छंदी/महेश मोरे

पेटवताना उरातुनी भळभळणारच
मात्र दिवा तो असातसाही जळणारच.

याद कितीही मनामधे या लपवुन बघ
दु:ख नव्या आसवांसवे ओघळणारच

पायदळी या कळ्या कितीही चुरगाळा
गंध तयांचा पुन:पुन्हा दरवळणारच

साद प्रियेची मधूर पडता कानावर
पाय बिचारा नको तिथे बघ वळणारच

सत्य सिकंदर जगास गेला सांगुन की
सुर्य तुझाही कधीतरी मावळणारच

खोल किती तू जिवास द्यावा आयुष्या
घाव असा की भलाभला कळवळणारच

छत्र जिथे तू धरून बसला सरकारा !
त्याच गढीवर समानता कोसळणारच

तेव्हापासून.........!
              - स्वच्छंदी

तू मला हेटाळले ........तेव्हापासून
मी मला सांभाळले .....तेव्हापासून

स्तब्ध झाली आसवे डोळ्यांमधली
स्वप्न मी चुरगाळले ......तेव्हापासून

बोलणे होते कुठे हल्ली अपुले
भेटणे तू टाळले .........तेव्हापासून

यातनांना रोज देतो आमंत्रण
दु:ख 'ते' रक्ताळले .....तेव्हापासून

साथ माझी सोडली स्वप्नांनीही
अन् ह्रदय भेगाळले.......तेव्हापासून

मी न माझ्या लागलो बघ हाताला
मन तुझ्यावर भाळले ...तेव्हापासून

मंद झाला काळजाचा ठोकाही
मी तुला कवटाळले ....तेव्हापासून

गझल
        घटना महान आहे
                       - स्वच्छंदी

सन्मार्ग दावणारी घटना महान आहे
सत्यार्थ जागणारी घटना महान आहे

जातीत बांधलेल्या अस्पृश्य माणसाला
माणूस मानणारी घटना महान आहे

मांडून ठाण आहे समता जिच्या उराशी
न्यायास तारणारी घटना महान आहे

नारी,दलीत,वृद्ध न निष्पाप शोषितांचे
स्वातंत्र्य मागणारी घटना महान आहे

भेदांस पोसणाऱ्या (क)डव्या मनुस्मृतीच्या
प्रेताव नाचणारी घटना महान आहे

रक्तात पेरली अन् श्वासांत भारलेली
ह्रदयात नांदणारी घटना महान आहे

जाळून काय होते पानांस कागदांच्या
जुलुमास जाळणारी घटना महान आहे

एक मतला दोन शेर.....
                       - स्वच्छंदी

चंद्र,पृथ्वी,सूर्य,तारे आणखी मी काय मागू ?
मस्त मागू जिंदगी की एक माझी माय मागू ?

लाभली नाही जरी रे मज सुखाची सावली मग
जिंदगीला आज माझ्या मी कसा पर्याय मागू ?

जग चुकीचे वाटले अन् लेखणी हातात आली
न्याय केला मी जगाचा मी कुणाला न्याय मागू ?

गझल........
 उंबऱ्याचे माप ओलांडून जाते
                        - स्वच्छंदी

उंबऱ्याचे माप ओलांडून जाते
पोर भलती काळजी लावून जाते

बोलते अन् हासते सवयीप्रमाणे
एक मोठा हुंदका देऊन जाते

पाय घेतो आजही माघार तेव्हा
मात्र अलगद मान ती वळवून जाते

हात 'तो' हातात येता धूंद होते
बापड्याचा हात मग सोडून जाते

लपवितो मी ओंजळीतच आसवे पण
पापण्यांची कोर ओलावून जाते

लागतो गंधार ओल्या आठवांचा
काळजाची तार ती छेडून जाते

पोरगी चतकोर असते काळजाची
जिंदगीचा डोह हेलावून जाते

गझल............

 नाही म्हणू नको ना
                 - स्वच्छंदी/ महेश मोरे

हातात हात येता नाही म्हणू नको ना
ओठात ओठ येता नाही म्हणू नको ना

जे जे सुचेल ते ते गाऊन टाक आता
गाणे गळ्यात येता नाही म्हणू नको ना

दुनिया निजावयाची बघतेस वाट कसली
कैफात रात येता नाही म्हणू नको ना

ज्याला बघावयाला आतूर चांदण्या तो
दारात चांद येता नाही म्हणू नको ना

आता कुठे जरा मी सरकावलीत प्यादी
डावात रंग येता नाही म्हणू नको ना