🌹 दु:खे 🌹


वळ पाठीवर उठवत गेली पाठीवरची दु:खे
नख हृदयाला लावत गेली छातीमधली दु:खे

आप्तजनांचे सगळ्या डोळे पैशाखातर रडले
माझ्याखातर सरणाभवती केवळ रडली दु:खे

इतकी चिंता असेल जर का शहरांना गावाची
तर शहरांनी उसनी घ्यावी गावाकडची दु:खे

जी होती ती सोसुन जेव्हा "हुश्श !" म्हणालो तेव्हा
छळावयाला उभी राहिली त्याहीपुढची दु:खे

गरीब होते हृदय म्हणूनच सोसत त्यांना गेले
तर हृदयाच्या प्रेमामध्ये अलगद पडली दु:खे

दु:खांनी त्याच्या आत्म्याशी इतकी सलगी केली
जळून गेला देह उभा पण मागे उरली दु:खे

आनंदाने बागडली ती अंगणात हृदयाच्या
जितका त्यांना सोसत गेलो तितकी रमली दु:खे

सवय तुझ्या दु:खांची इतकी झाली आहे दु:खा..!
जमलंच तर दे या दु:खांच्या थोडी वरची दु:खे

ते त्याच्याही घरची दु:खे विसरुन जाइल अवचित
कळली जर का त्या दु:खाला माझ्याघरची दु:खे

सुखांस झाकुन जर उरली तर शाल मलाही दे तू
बघ ना थंडीने कुडकुडली माझी उघडी दु:खे

'स्वच्छंदी' तू सुखेच केवळ दाव जगाला अपुली
अन् जमली तर ठेव गड्या तू अपुल्यापुरती दु:खे

                          - महेश मोरे (स्वच्छंदी)
              मु.पो.निमसोड, ता खटाव, जि.सातारा
                               8554085101

          🌹 तुला अंदाज आहे का ? 🌹
………………………………………………………………

किती हृदयात थरथरते,  तुला अंदाज आहे का ?
व्यथा केव्हा जखम करते,तुला अंदाज आहे का ?


प्रसंगी डाव नशिबाचा तिच्या हातात असताना
कुणासाठी सखी हरते, तुला अंदाज आहे का ?

तसा तर सिद्ध ही नाही तुझ्यावर दोष छळण्याचा
जिवाला कोण पोखरते,  तुला अंदाज आहे का ?

जखम असली चिघळलेली, तरी तू स्पर्श केल्यावर
कशी हृदयातली भरते,  तुला अंदाज आहे का ?

स्वत:ला सावरत नाही...खरे तर माय तारेवर
कुणाचा तोल सावरते, तुला अंदाज आहे का ?

………………………………………………………………                   
                   महेश मोरे (स्वच्छंदी)
निमसोड, ता.खटाव, जि.सातारा  415538
                       8554085101

धडपडणाऱ्याला चालवणे...काम तयाचे असते
कुठे जायचे, कसे जायचे ?...रस्ता सांगत नाही

                                               - स्वच्छंदी

.     🌹 चेहरा सांगतो🌹
                 - स्वच्छंदी


ती मला सांगते, मी तिला सांगतो
पण खरे काय ते....चेहरा सांगतो


जीव झुरतो किती आठवांनी तिच्या
कंठ घुमतो तसा...पारवा सांगतो

हे कितीही मुखवटे तुम्ही वापरा
पण खरा कोणता ?...आरसा सांगतो

तुणतुण्याची कथा लावणी सांगते
पैंजणाची व्यथा..चौफुला सांगतो

पापण्यांनी जरी अडविली आसवे
दु:ख हृदयातले.....हुंदका सांगतो

राहिली दोघे सुखाने आजवर माझ्यासवे
वेदना बहिणीप्रमाणे.....दु:ख भावासारखे

                                     - स्वच्छंदी

                🌹 ...नाही का ? 🌹
                                    - महेश मोरे (स्वच्छंदी)


'ती' गेल्यावर आयुष्याची होळी होते........नाही का ? 
आठवणींनी रोज पापणी ओली होते........नाही का ?



प्रवाहासवे वाहत असता केवळ संशय आल्याने
दिशाहीन ह्या संसाराची होडी होते.........नाही का ?

शेर जगाला आवडणारा लिहायचाच तर दु:खांशी
मैत्री जितकी कराल तितकी थोडी होते .....नाही का ?

पाण्यामध्ये तितके सावध मासेसुद्धा नव्हते रे 
काठावरती तयार जितके कोळी होते ........नाही का ?

मुलगी होते, बहीण होते, पत्नी, आई, आज्जीही
दु:खे सोसत मुलगी लवकर मोठी होते ........नाही का ?

🌹 लपून राहिलाच पण......... 🌹
                       - महेश मोरे (स्वच्छंदी)

तिथेच श्वास थांबला बघून वेगळे वळण
तिथेच वाट थांबली नि लाभले निवांतपण


कसाबसा तिचा विसर मनास मीच पाडला
उरात मात्र राहिली तिचीच एक आठवण

जशा गुलाब पाकळ्या गळून रोज जायच्या
तसाच दूर चालला निघून एक-एकजण

नवीन देह पाहिजे म्हणून प्राण आतला
जुनाट कात सोडतो,जगास वाटते 'मरण'

कितीजरी उगाळले तरी उरेल नेमके
अजून एक घाव अन् अजून एक संस्करण

तसा जरी दिसायला असेल शब्द वेगळा
उभ्या जिवास जाळते स्मरण तसेच विस्मरण

अशी भरून माझिया उरात राहिली गझल
विभक्त जाहलीच तर उरेल फक्त आवरण

नको कुणाकुणासही अजून त्रास द्यायला
म्हणून मीच ठेवतो रचून आपले सरण

जरी तिने दिले मला वचन सवे जगायचे
तिच्या "बघू","बघू" मध्ये लपून राहिलाच "पण...."