गझल......
 काळजाच्या आत धडधड होत गेली
                  - स्वच्छंदी
-----------------------------------------------
काळजाच्या आत धडधड होत गेली
पापणी हलकेच बोजड होत गेली

मी तिला घालून गेलो मागणी अन्
जिंदगीची रोज परवड होत गेली

ऐनवेळी साथ ज्याने द्यावयाची
त्या शरीराचीच पडझड होत गेली

पाय माझा उंबऱ्याला लागला अन्
झोपडी गावास वरचढ होत गेली

जिंदगीचे डाव ना कळले मला मग
जिंदगी भलतीच अवघड होत गेली

 हुंदका बोलून जातो
                   - स्वच्छंदी

मान वळते,चेहरा झाकून जातो
पण प्रियेचा हुंदका बोलून जातो

आसवांचा बांध फुटतो पापणीतच
आठवांचा गाव ओलावून जातो

काळजाच्या आत थरथर होत गेली
पैंजणांचा नाद हे सांगून जातो

लाजणारा चेहरा कोठून आणू
आरशाला मीच समजावून जातो

याद येते का तिलाही रोज माझी
ऊचक्यांनी जीव भंडावून जातो

कोणता संकेत देते जिंदगानी
भारलेला मोगरा वाळून जातो

रातराणी मोगऱ्याला साद देता
काळजाचा घाव भेगाळून जातो

 हुंदका बोलून जातो
                   - स्वच्छंदी

मान वळते,चेहरा झाकून जातो
पण प्रियेचा हुंदका बोलून जातो

आसवांचा बांध फुटतो पापणीतच
आठवांचा गाव ओलावून जातो

काळजाच्या आत थरथर होत गेली
पैंजणांचा नाद हे सांगून जातो

लाजणारा चेहरा कोठून आणू
आरशाला मीच समजावून जातो

याद येते का तिलाही रोज माझी
ऊचक्यांनी जीव भंडावून जातो

कोणता संकेत देते जिंदगानी
भारलेला मोगरा वाळून जातो

रातराणी मोगऱ्याला साद देता
काळजाचा घाव भेगाळून जातो

🌹गझल🌹
-----------------------------------------
              *नक्की*
                   *- स्वच्छंदी*
-----------------------------------------
तिचे वेगळे बेत आहेत नक्की
तसे स्पष्ट संकेत आहेेत नक्की

खुळ्यासारखे हासतो मात्र अमुची
मने हुंदके देत आहेत नक्की

कशी हेलकावून जातेय होडी
कुणी गुंड नावेत आहेत नक्की

तसे भोवताली कळीच्याच काटे
तिची काळजी घेत आहेत नक्की

जगाया शिकावे असे ज्यात नाही
धडे तेच शाळेत आहेत नक्की

गझल वाचताना तिची याद यावी
असे शेर गझलेत आहेत नक्की

किती चाललो पण मला हे कळेना
कुठे पावले नेत आहेत नक्की ?

गझल........
            - स्वच्छंदी

शोषकांनी शोषिलेले शोषितांचे रक्त आहे
हे गुलामांच्या मढ्यांवर बांधलेले तख्त आहे

दावणीला बांधलेली शोषितांची जिंदगानी
आज त्याची रोख किंमत एक भाकर फक्त आहे

कोण करतो सांग हल्ली शोषितांची काळजी
देवसुद्धा वाटते त्या शोषकांचा भक्त आहे

काल त्यांनी बंद केली बोलणारी चार तोंडे
आजही त्यांचा पहारा भोवताली सख्त आहे

आजवरती शोषिताला ना दिले बोलून कोणी
वेदना त्याच्या मनाची आजही अव्यक्त आहे

गझल.....
जिंदगीचे डाव मोठे बेरके
                      - स्वच्छंदी

जिंदगीचे डाव मोठे बेरके
चेक म्हणणाऱ्या वजीरासारखे

दाखवाया फक्त प्यादे चालते
मग बळी बिन्धास जाती म्होरके

बघ सुखाला झेलतो प्रत्येकजण
दु:ख भोळे होत जाते पोरके

बंदुकांनी ठार ज्यांना मारले
लोक त्यांची बांधताती स्मारके

अन् घरे भूकंप जेव्हा पाडतो
माय मरते पोर उरते बारके

गझल : परवानगी द्या 
             - स्वच्छंदी/ महेश मोरे

 हात गुंफायची परवानगी द्या
ओठ चुंबायची परवानगी द्या

शोध घेईन मी तिचिया तळाचा
खोल डुंबायची परवानगी द्या

बंद होईल तगमग ह्या जिवाची
राज खोलायची परवानगी द्या

वादळांनो कधीही या, परंतू
रान पेरायची परवानगी द्या

दोष होता कुणाचा सांगतो मी
दोष शोधायची परवानगी द्या

भूक ताटात येताना म्हणाली
कोर मागायची परवानगी द्या

शुभ्र सदऱ्यातही शोभेन मी बस्
झूठ बोलायची परवानगी द्या